Woda w kranie, sprawna kanalizacja, czyste powietrze i rzeka, która nie wylewa przy pierwszej ulewie – za tym wszystkim stoją inżynierowie środowiska. W SGGW w Warszawie ten kierunek łączy wiedzę techniczną z przyrodniczą: studenci uczą się projektować sieci wodociągowe, instalacje sanitarne i urządzenia do oczyszczania wody i ścieków, ale też rozumieć klimat, glebę i hydrologię. Studia trwają 3,5 roku i kończą się tytułem inżyniera – a na końcu możesz sprawdzić, czy to kierunek dla Ciebie.
Inżynieria środowiska w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie to kierunek prowadzony na Wydziale Budownictwa, Inżynierii Środowiska i Architektury. Uczelnia opisuje go jako połączenie wiedzy inżynieryjno-technicznej z wiedzą przyrodniczą oraz z rozumieniem procesów, które w środowisku wywołuje człowiek. W praktyce chodzi o to, żeby woda, ścieki, odpady i powietrze były w rękach ludzi, którzy znają zarówno rury i pompy, jak i ekosystemy.
Zakres kształcenia obejmuje kilka dużych obszarów:
Studia stacjonarne trwają 7 semestrów, czyli 3,5 roku, i kończą się tytułem zawodowym inżyniera. Wersja niestacjonarna trwa 4 lata. Zajęcia odbywają się po polsku, a każdy semestr to 30 punktów ECTS. Program daje ogólne wykształcenie matematyczne, przyrodnicze i techniczne, nastawione na praktykę zawodową w branży inżynieryjno-technicznej.
Pierwszy rok to fundamenty. Oprócz matematyki i fizyki technicznej w planie są chemia środowiska, biologia i ekologia, meteorologia i klimatologia, geodezja i kartografia, geologia, a także gleboznawstwo i rekultywacja. Studenci uczą się rysunku technicznego i geometrii wykreślnej oraz komputerowego wspomagania projektowania, a w terenie mają zajęcia praktyczne z geodezji.
Na drugim roku robi się bardziej inżyniersko. Pojawiają się hydrologia, mechanika płynów, mechanika gruntów i geotechnika, mechanika i wytrzymałość materiałów, termodynamika techniczna i budownictwo ogólne. Do tego dochodzą gospodarka wodna i ochrona wód, gospodarka odpadami, ochrona powietrza, podstawy inżynierii melioracyjnej, systemy informacji przestrzennej oraz podstawy BIM.
Trzeci rok przynosi przedmioty, które najbardziej kojarzą się z tym zawodem: sieci wodociągowe i kanalizacyjne, sieci ciepłownicze i gazowe, technologię wody i technologię ścieków, instalacje sanitarne, wentylację i klimatyzację, budownictwo wodne, inżynierię rzeczną, systemy nawodnień i odwodnień oraz fundamentowanie. Studenci uczą się też kosztorysowania inżynierskiego i przygotowywania ocen oddziaływania na środowisko. W programie są przedmioty do wyboru, np. teledetekcja, modelowanie zasobów wodnych, mikronawodnienia czy odwodnienia dróg i posesji.
W szóstym semestrze student wybiera specjalność, którą kontynuuje w semestrze siódmym. Do wyboru są:
W każdej specjalności jest również konwersatorium ze specjalistycznego słownictwa anglojęzycznego.
W szóstym semestrze studenci odbywają obowiązkową praktykę zawodową w wymiarze 160 godzin. Ostatni semestr ma mniej zajęć – to czas na seminarium dyplomowe i pracę inżynierską, za którą przypada 15 punktów ECTS. Wcześniej, na drugim roku, trzeba potwierdzić znajomość języka obcego na poziomie B2.
W rekrutacji liczy się przede wszystkim wynik z chemii, fizyki albo matematyki, a obok niego z biologii, geografii, informatyki lub języka obcego. Kandydaci mogą też wykorzystać wynik egzaminu zawodowego technika inżynierii sanitarnej albo technika inżynierii środowiska i melioracji. Aktualne zasady kwalifikacji i opłaty warto sprawdzić w serwisie rekrutacyjnym uczelni, bo różnią się między naborami.
Absolwent jest przygotowany do pracy jako projektant, wykonawca lub eksploatator sieci i instalacji sanitarnych, urządzeń gospodarki odpadami oraz inwestycji związanych z kształtowaniem i rekultywacją środowiska. Uczelnia wymienia jako miejsca pracy m.in.:
Absolwenci mogą też prowadzić własne firmy zajmujące się projektowaniem, wykonawstwem i dystrybucją materiałów i urządzeń instalacyjnych. Ważnym atutem kierunku są uprawnienia budowlane: po odpowiedniej praktyce zawodowej dyplom pozwala ubiegać się o uprawnienia do projektowania instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych oraz do kierowania robotami budowlanymi. Kto chce iść dalej, może kontynuować naukę na studiach II stopnia, zakończonych tytułem magistra inżyniera.
Inżynieria środowiska w SGGW to 3,5 roku nauki na styku techniki i przyrody: od matematyki, geologii i hydrologii, przez mechanikę płynów i geotechnikę, po sieci wodociągowe, oczyszczalnie i instalacje sanitarne. Cztery specjalności pozwalają skręcić w stronę sanitarnej, wodnej, miejskiej albo geotechnicznej części zawodu.
To propozycja dla osób, które dobrze radzą sobie z przedmiotami ścisłymi, a przy tym chcą, żeby ich praca miała widoczny wpływ na wodę, powietrze i otoczenie, w którym żyją ludzie. Dyplom i praktyka dają drogę do uprawnień budowlanych oraz pracy w projektowaniu, wykonawstwie lub administracji.
10 pytań · dwie minuty
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
