Język wykładowy: polski
Grupa kierunków: inżynieryjno-techniczne
System studiów: stacjonarne, niestacjonarne
W każdym telefonie, pralce, samochodzie i aparacie do badań medycznych pracują płytki z setkami drobnych elementów, których nikt nie ogląda, dopóki działają. Ktoś musiał je wymyślić: narysować schemat, zaprojektować ścieżki, napisać program dla mikrokontrolera i sprawdzić, czy urządzenie przetrwa upał, wilgoć i zakłócenia. Inżynier elektronik projektuje, uruchamia i testuje układy oraz urządzenia elektroniczne, a w fabryce pilnuje, by tysiące egzemplarzy działały tak samo dobrze jak pierwszy prototyp.
Ile to jest jeden mikrometr? Mniej więcej pięćdziesiąt razy mniej niż grubość ludzkiego włosa. W mechanice precyzyjnej takie wartości to codzienność: zębatki w mechanizmie zegarka, prowadnice przyrządu pomiarowego, elementy aparatury nawigacyjnej czy sprzętu medycznego muszą pasować do siebie niemal idealnie. Inżynier mechanik tej specjalności projektuje takie urządzenia, opracowuje technologię ich wykonania, ustala zasady kontroli i dba o to, by przez lata działały bez zarzutu. To zawód dla cierpliwych perfekcjonistów, którzy lubią drobiazgi.
Wchodzisz do biura i po godzinie bolą Cię oczy. Idziesz wieczorem przez park, w którym latarnie oślepiają, a między nimi zieje ciemność. W obu przypadkach ktoś źle zaplanował światło. Inżynier techniki świetlnej dba o to, żeby było odwrotnie: dobiera oprawy, liczy natężenie i równomierność oświetlenia, projektuje zasilanie i sterowanie, a przy tym pilnuje norm i zużycia energii. Pracuje na styku elektrotechniki, fizyki i architektury — od hal magazynowych, przez szkoły i szpitale, po iluminację zabytkowych fasad i mostów.
Telefon łapie zasięg w pociągu, samolot ląduje we mgle, mecz na drugim końcu świata ogląda się na żywo, a karetka w ułamku sekundy wie, dokąd jechać. Za każdą z tych rzeczy stoi niewidzialna sieć fal radiowych, światłowodów, anten i satelitów. Inżynier telekomunikacji projektuje, buduje i mierzy systemy, które przenoszą sygnał na odległość — od stacji bazowych sieci komórkowych, przez radiolinie i łącza światłowodowe, po radary, radionawigację i nadajniki telewizyjne. To zawód dla osób, które chcą zrozumieć, jak informacja podróżuje przez powietrze.
Światłowód w Twoim mieszkaniu, czujnik zmierzchu w latarni, laser w gabinecie okulistycznym, kamera termowizyjna strażaków i ekran smartfona mają wspólny mianownik: zamieniają prąd w światło albo światło w prąd. Optoelektronik to inżynier, który projektuje, buduje i bada takie układy. Dobiera diody, lasery, fotodetektory i światłowody, mierzy ich parametry, uruchamia prototypy i szuka przyczyn, gdy wynik pomiaru odbiega od tego, co przewidziała symulacja. To zawód dla kogoś, kogo fizyka ciekawi także poza podręcznikiem.
Optoelektronika
Optoelektronika – dziedzina techniki, która wykorzystuje specyficzne właściwości światła w celu pozyskiwania, gromadzenia, przesyłania, przetwarzania i prezentacji informacji. Optoelektronika zajmuje się także konstrukcją i zastosowaniem urządzeń i aparatów do emisji i detekcji światła. Zastosowania obejmują różne dziedziny techniki, a także medycyny. Światło cechuje bardzo wysoka częstotliwość (kilkaset THz), zaś długości fal z obszaru widzialnego (VIS) znajdują się w zakresie od 380 nm do 780 nm. Ta akurat cecha przyczynia się do szybkości transferu (szerokość pasma).
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
