Język wykładowy: polski
Grupa kierunków: inżynieryjno-techniczne
System studiów: stacjonarne, niestacjonarne

Park, w którym chętnie spędzasz popołudnie, nie wziął się z przypadku. Ktoś zaplanował, gdzie poprowadzić alejki, żeby ludzie nie deptali trawników, które drzewa zostawić, jakie posadzić, by za kilkadziesiąt lat dawały cień, i jak zatrzymać wodę po ulewie. Architekt krajobrazu projektuje przestrzeń na zewnątrz budynków: od przydomowego ogrodu, przez skwery i bulwary, po plany ochrony parków krajobrazowych i rekultywację dawnych wyrobisk. Łączy wiedzę o roślinach i przyrodzie z wyczuciem kompozycji i znajomością potrzeb ludzi.

Fikus w kącie biura to jeszcze nie projekt. Prawdziwa zieleń we wnętrzu musi przetrwać suche, ogrzewane powietrze, sztuczne światło i ludzi, którzy zapominają o podlewaniu – a przy tym dobrze wyglądać przez cały rok. Architekt zieleni wewnątrz budynków projektuje roślinne aranżacje w biurach, hotelach, galeriach handlowych, restauracjach i domach: od donic przy recepcji, przez ściany z roślin, po ogrody zimowe i zielone tarasy. Dobiera rośliny, oświetlenie i nawadnianie, a potem uczy, jak o nie dbać.

Pomidor kupiony w środku zimy, tulipany na Dzień Matki, jabłka, które po kilku miesiącach w przechowalni wciąż chrupią, skwer pod blokiem, na którym nic nie usycha mimo upałów — za każdym z tych obrazków stoi ktoś, kto zaplanował uprawę, dobrał odmianę i przewidział, co może pójść nie tak. Inżynier ogrodnictwa łączy biologię roślin z technologią. Prowadzi produkcję w szklarniach i sadach, chroni uprawy przed chorobami i szkodnikami, doradza producentom, a czasem projektuje i pielęgnuje zieleń w mieście.

Dlaczego na jednym osiedlu dzieci same chodzą do szkoły, a na drugim nawet po bułki trzeba jechać samochodem? Dlaczego jedne ulice tętnią życiem, a inne pustoszeją po zmroku? Odpowiedź często zapada wiele lat wcześniej – przy biurku urbanisty. To on proponuje, gdzie może powstać zabudowa, a gdzie zostanie park, którędy poprowadzić drogę i ile miejsca zostawić na szkołę czy przystanek. Łączy wiedzę o architekturze, przyrodzie, transporcie, prawie i ludziach, a jego plany zostają na mapie miasta na dziesięciolecia.
Architektura
Architektura (łac. architectura, od architector – buduję) – ogół obiektów materialnych, tworzonych przez człowieka, trwale związanych z określonym punktem powierzchni Ziemi służących zaspokojeniu jego potrzeb osobistych jak i społecznych.
Architektura krajobrazu
Architektura krajobrazu jest dyscypliną związaną z kształtowaniem życiowej przestrzeni człowieka za pomocą szaty roślinnej, elementów wodnych i architektonicznych oraz z uwzględnieniem rozmaitych czynników, które tworzą charakter otaczającego krajobrazu. Są to uwarunkowania naturalne, takie jak: rzeźba terenu, istniejąca roślinność, gleba, klimat, a także kultura regionu i miejscowe tradycje czy też potrzeby społeczne.
Architektura
Natura jest niewygodna. Trawa jest twarda, wilgotna, pełna obrzydliwych insektów. Gdyby natura byłaby wygodna, ludzkość nie wymyśliłaby architektury.
Autor: Oscar Wilde
Architektura
Architektura, jak każda sztuka, jest najdoskonalszym zwierciadłem, w którym odbijała się epoka tworząca ją, i z szczątków jej nawet można łatwo odgadnąć stopień materialnej i moralnej kultury tych, którzy ją do życia powołali, choć sami od wieków do snu wiecznego się pokładli. Stąd płynie wielkie znaczenie, jakie ma znajomość dziejów stylów dla każdego kulturalnego człowieka; stanowi ona jeden z kluczy zrozumienia dzisiejszej cywilizacji i minionych cywilizacji.
Autor: Stanisław Noakowski, O stylach w architekturze (1926)
Architektura
Sam Bóg był w okresie gotyku przedstawiany w sztuce i w literaturze z cyrklem w dłoni, jako Stwórca, który stwarza wszechświat według praw geometrii. Architektura staje się nauką – w sensie nadawanym temu słowu przez Augustyna – dopiero dzięki stosowaniu tych właśni praw. Podporządkowując się geometrii, średniowieczny architekt sądził, że naśladuje dzieło swego boskiego Mistrza.
Autor: Otto von Simson, Katedra gotycka – jej narodziny i znaczenie, wyd. 1956, tłum. Anna Palińska